nodies wedyn ar ddyn y ticedi, ond un arall oedd yno.
"Helo," medde fo yn Saesneg, "lle rwyt ti'n mynd?"
"Adre," medde fi.
"Lle mae dy diced di?" medde fo.
"Does gen i run," medde fi, "rydwi wedi rhoi hi gynne."
Chwerthin ddaru o, a nhroi i yn f'ôl. Mi ddaeth rhwfun ata i wrth fy ngweld i'n ddigalon, ac mi ddeudes fy stori wrtho. Chwerthin ddaru yntau, a deud fod yn rhaid i mi gymryd y trên dau. Un gwirion oedd hwnnw beth bynnag, o achos roedd hi'n dri o'r gloch yr adeg honno. "Mae'r trên dau wedi mynd, syr," medde fi. Roedd mam wedi deud wrtha i am alw pawb yn y dre yn syr,' a chwarddodd yntau dros y wlad, ac mi bwyntiodd at ei draed. Wel, mi gychwynnes y ffordd yr oedd y cerbyde'n mynd, reit ddigalon. Roeddwn i'n nabod y cerbyde'n iawn, o achos roedden nhw'n pasio'n tŷ ni yn ôl a blaen o'r dre bob wsnos, a mynd ddaru mi, gan benderfynu bod pawb yn f'erbyn i am rwbeth. Yr oedd potel ffisig nhad gen i, beth bynnag, roedd hynny'n gysur, ac mi cadwes hi ym mhoced fy nghôt o'r tu mewn.
Pan oeddwn i wedi mynd dipyn o'r dre pwy gwarfyddes i, ond Joe'r Hafod yn dwad o'r glo, a dau geffyl ganddo, un o flaen y llall, ac mi godes fy nghalon.
Roedd Joe reit falch o ngweld i, ac i ffwrdd â fi yn ei gwmni o. Rywle ar ganol y ffordd dyna fo'n stopio, ac yn eistedd ar swp o gerrig yn ochor y ffordd i fyta'i damed, ac mi ges i frechdan ganddo. Mi gododd hynny fy nghalon i'n arw.
