adsain y cynhyrfiad yn treiddio trwy ei enaid ei hun.
Ond yr oedd yr argraff wnawd ar Wil a Syr Ifor yn gyfryw nas gallent, er eu holl arddanghosiadau o hunanlywodraeth, ei daflu ymaith mewn un modd. Edrychai Wil yn union fel dyn wedi ei hollol syfrdanu. Methai, er pob ymdrech, dynnu ei lygaid oddiar Beto, ac yr oedd rhywbeth yn ei edrychiad yn dweyd ei fod yn ei hadnabod, a'i fod yn ymdrechu â'i holl egni i gelu'r ffaith, ac yn methu. Am y tro cyntaf er pan oedd Syr Ifor yn ei adnabod, methai edrych yn ei wyneb. Rhag i rywun yn y cwmni ofyn cwestiwn fuasai yn datguddio pethau nad oedd ef na Wil am eu gwneyd yn destynau ymddiddan rhwng ereill, dywedodd Ifor gyda'i gallineb arferol,
Clywsom lawn ddigon o ramantau am un diwrnod, ac yr ydym yn wir ddiolchgar i Beto Hysbys am drafferthu mor fawr i ddringo i fyny o'r dyffryn a'u hadrodd wrthym. Os gesyd hynny o anrhydedd arnaf, carwn iddi ddyfod i'm pabell lle y bydd yn bleser gennyf gynnyg iddi giniaw plaen milwr. Yna, ar ol bwrw ei lludded, caiff ddychwelyd i'r dyffryn, a dyfod i fyny yfory eto, os mynn, gyda basgedaid arall o ffrwythau, ac ychwaneg o'ramantau.'"
Gwelodd y rhai y perthynai iddynt, amcan a doethineb yr awgrym, ac ni ddywedodd yr un ohonynt air mewn atebiad. Cyfododd Beto, a dilynodd arweiniad Ifor ar unwaith. Arhosodd Wil am ychydig i fwynhau ei ran o'r mefus a'r ceirios, a llwyddodd, i raddau helaeth, trwy ei sylwadau chwareus, i symud yr argraff fod rhamantau Beto yn hanesion gwirioneddol am rywrai oedd yn bresennol.
Pan gafodd gyfle, aeth i mewn i babell ei gyfaill, a gwelodd, fel disgwyliai, fod Beto wedi diosg gwisg yr hen wraig yn yr hon y aeth i'r gwersyll, a'i bod yn sefyll ynghanol y babell, nid yn furf hen wraig luddedig, ond yn ffurf boneddwr tal, gwelw, a phruddglwyfus. Y mae'n amhosibl desgrifio ei edrychiad angerddol awyddus pan gerddai Wil i fyny ato a'i freichiau yn agored fel plentyn yn dynesu at fam neu dad a gâr â'i holl enaid. A llawn mor amhosibl ydyw desgrifio gwyneb Wil, pan, yn lle rhuthro i'w freichiau, y plygodd y llall ar ei liniau ar lawr y babell o'i flaen.
"Arthur!"
