yn eu cyfiawnhau, a'r holl Frenhinwyr Cymreig a Seisnig yn ymladd drostynt, ag egwyddorion sylfaenol Eglwys Rufain."
"Bellach," meddai Arthur Vychan, y mae gennym ni, o leiaf, dri amcan y mae yn rhaid i ni roddi pob meddwl a phob gewyn ar waith i'w cyrraedd. Rhaid i ni gael y tair merch ieuanc allan o'r carchar."
"Y tair?"
"Ie, Syr Ifor! Y mae Megan, morwyn bersonol Meistres Delyth, yng ngharchar gyda hi."
"Duw a'i bendithio, ac a faddeuo i minnau. Y mae Megan yn wir arwres. Rhaid i ti gymeryd Idris i'th ganlyn, Wil-Gwyn. Y mae ef yn ei ffordd yn gymaint arwr a'i gariadferch, ac nid oes ei ffyddlonach yn y fyddin."
Pan ddaeth yr amser iddynt i ymadael, yr oedd y nos wedi rhedeg ymhell wrth ymddiddan am yr aml gynlluniau i waredu'r carcharorion fu dan eu sylw, a'r eglurhadau meithion a manwl y dymunai Syr Ifor ar Gwyn eu gwneyd i Meistres Delyth. Pan ar ymadael, trodd Syr Ifor at Arthur Vychan gan ei adgofio iddo gyfeirio at dri o amcanion oedd o'u blaen, ond nad oedd wedi enwi ond un.
"Y ddau arall," meddai, "ydynt adfeddiannu ein cartrefi a'n tiroedd, a mynnu gafael ar un o'r creaduriaid mwyaf ellyllaidd ymddanghosodd mewn ffurf ddynol erioed, ei gyhuddo'n gyhoeddus o'i erchyllderau, a gwneyd iddo dalu dirwy eithaf y gyfraith am yr hyn a wnaeth."
"Mae son am dano ef yn dwyn ar gof i mi ei offeryn gwael,—Breddyn Kemys. Cadw'th lygaid a'th glustiau yn agored, Gwyn, a gwna dy oreu i wybod pa le y mae, a pha beth yw ei sefyllfa bresennol."
Felly yr ymadawsant.
