Cododd ei hysbryd dewr i gyfarfod ei honiad o fuddugoliaeth, a dywedodd mewn llais tawel, treiddiol a chlir,
"Ac y mae llofrudd Eluned am ychwanegu un llofruddiaeth arall at nifer ei gyfres. Gwnaed ei waethaf a'i eithaf, nis gall mwyach gyfnewid y ffaith fod fy rheswm yn gwrthod ei grefydd am byth, fod fy nghalon yn caru Syr Ifor Owain hyd farw, fod fy enaid yn eiddo Iesu Grist, yn yr Hwn yr ymddiriedaf am dragwyddoldeb. Gellwch wneyd eich gwaethaf i'm corff, ond yr wyf fi fy hun yn ddiogel o'ch gafael, ac yn ymadael o'r byd hwn gan eich dirmygu â'm hanadl olaf."
Gyda hyn, plygodd ei phen i gymeryd gafael yn ei chostrel wenwyn a guddiai yn ei gwisg mewn man y gallai afael ynddi â'i gwefusau unrhyw funud y dewisai. Chwarddodd yr offeiriad yn uchel a gwatwarllyd pan welodd ei siomedigaeth wrth ganfod y gostrel yn ei law ef.
"Feallai y credi bellach," meddai, "nad oes modd i unrhyw greadur marwol herio gallu y Wir Eglwys. Am unarddeg o'r gloch bore yfory, caf y pleser mawr o'th wneyd di a Meistr Breddyn Kemys yn ŵr ac yn wraig yn y fan hon. Feallai nas gwyddot dy fod mewn eglwys yn ogystal ag mewn carchar, fel deiliad y gell hon. Gosodwn di i orffwys heno yn dy rwymau, a chei gwmni dymunol i'th wylio. Ar ol dy briodi dan awdurdod y gyfraith, a than fendith y Wir Eglwys, yn y bore, cei dy ddewis wedyn i fyw neu farw fel y mynnot. Hyd hynny, ' Da y byddot a di-bechod,' a chofia mai'r Wir Eglwys sydd yn fuddugoliaethus."
Disgleiriai'r haul fore'r diwrnod yr oedd Delyth i gael ei phriodi, trwy'r gwydrau lliwiedig oedd yn ffenestr ei chell, fel pe yn ei gwawdio neu yn anwybodus o'i ffawd. Treuliodd y noson mewn gweddi, ac yr oedd rhyw dangnefedd hyfryd wedi llanw ei mynwes gyda thoriad y wawr. Nid oedd am foment wedi ameu bwriad ei gelynion i gario allan eu bygythiad, ond yr oedd y teimlad o ddiogelwch a'i meddiannai ar ol treulio'r nos gyda Duw wedi cymeryd ymaith yr ofn gwyllt fu ymron a'i llethu wrth geisio sylweddoli yr haenau o greulondeb bwystfilaidd oedd yn natur Breddyn Kemys. Credai yn ddiysgog nas gadawai Duw i'r fath ellyll o ddyn gael ei ewyllys, ac yr oedd yn aros yn amyneddgar yn awr, nid er gwylio am gyfleusdra i wneyd rhywbeth ei hun, ond i gael gweld beth wnai Duw,
