Ar ol fy hir gystudd,
'Rwy'n cofio'r boreuddydd
Y m cariwyd mewn cader dros riniog fy nôr:
Ac ar fy ngwyn dalcen
Disgynodd yr heulwen,
Ac awel o'r mynydd ac awel o'r môr.
Trwy wenlas ffurfafen
Fe wenai yr heulwen,
Ac mi a'i gwynebais ac yfais y gwynt:
A'r adar a ddeuent
I'm hymyl a chanent,
Nes teimlais fy nghalon yn curo fel cynt
Fy ngeneth ieuengaf
Ac Arthur ddaeth ataf,
A gwenu mewn dagrau wnai Menna gerllaw:
A daeth fy nghi gwirion,
Gan ysgwyd ei gynffon,
A neidiodd i fynu a llyfodd fy llaw!
Yna newidia'r bardd gywair y dôn—disgyna o'r llon a'r chwareus i'r prudd-swynol, ac yn y dull sydyn ac annisgwyliadwy a nodir ganddo tan y penawd "Digwyddiad Damweiniol," t.d. 59. Cyll gydmares anwyl ei fywyd; a cherdd allwyn o'i eiddo, yn ei alar a'i anhunedd, ydyw'r delyneg nesaf. Y mae ymadroddion y gân hon, a'r fyfyrdraith ysplenydd i'r Fodrwy Briodas sydd yn ei dilyn, mor llawn o deimlad dwys—effeithiol, fel mai annichon bron credu iddynt gael eu hysgrifenu hefo inc cyffredin, ond mai â gwaed calon yr awdwr y dodwyd hwynt ar bapur:
Ond O! mae llawer blynedd,
Er pan own gynt yn eistedd,
O flaen fy nrws tan wenau'r haul;
'Rol gadael gwely gwaeledd.
A llawer tywydd garw
Fu er yr amser hwnw,
Mae'm plant yn wragedd ac yn wŷr,
A Menna wedi marw!
Claddasom fachgen bychan,
Ac yna faban gwiwlan,
Ond ch'ododd Menna byth mo'i phen
'Rol ini gladdu'r baban.
