'Rwy'n cofio'r Sul y Blodau
Yr aeth i wel'd eu beddau,
Pan welais arwydd ar ei gwedd,
Mai myn'd i'r bedd 'roedd hithau!
Penliniodd dan yr ywen,
A phlanodd aur-fanadlen,
Mieri Mair, a chanri'r coed,
A brig o droed y g'lomen.
Y blodeu gwyllt a dyfent
Ar ddau fedd yn y fynwent;
Ond gwywo 'roedd y rhosyn coch
Ar foch y fam a'i gwylient.
Ac er pan gladdwyd Menna,
Un fynwent yw'r byd yma:
Y fodrwy hon sydd ar fy mys
Yw'r unig drysor fedda'.
Y FODRWY BRIODASOL.
Mae Menna'n y fynwent yn isel ei phen,
A thi ydyw'r fodrwy fu ar ei llaw wen:
Ar law fy anwylyd 'rwy'n cofio dy roi,
Ac wrth imi gofio, mae'm calon yn troi—
Fy llygaid dywyllant, a chau mae fy nghlyw,
'Rwyf fel pe bawn farw, ac fel pe bawn fyw:
Ond megis fy mhriod wrth adael y byd,
Mae modrwy'r adduned yn oer ac yn fud!
Pan roddwyd ti gyntaf ar law Menna Rhen,
'Roedd coedydd yn ddeiliog, a natur mewn gwên,
Y clychau yn canu, a'r byd fel yn ffol—
Ond cnul oedd yn canu pan ges i di'n ol!
Mewn gwenwisg briodas y dodais i di,
O wenwisg yr amdo dychwelaist i mi:
O! fodrwy'r adduned, nes gwywo'r llaw hon,
Fe'th gadwaf di'n loew, fe'th gadwaf di'n gron
A therfynir gyda dau benill adfyfyriol, sydd yn dweyd llawer ac yn awgrymu mwy—hen wirionedd mewn gwisg newydd yn gweddu yn dda iddo:—
Aros mae'r mynyddau mawr,
Rhuo trostynt mae y gwynt:
Clywir eto gyda'r wawr,
Gân bugeiliaid megis cynt.
Eto tyfa'r llygad dydd
Ogylch traed y graig a'r bryn:
Ond bugeiliaid newydd sydd
Ar yr hen fynyddoedd hyn.
