o blant fyddai ar ran y fenyw roesai ei chred yn rhif dail yr onen.
Pan y teimlai merch ieuangc awydd gwybod pa un o'i chariadon fyddai wresocaf ei serch tuag ati, yr oedd i enwi pob un o honynt ar ol pob deincodyn (apple pip) a daflai i'r tân. Os gwnelai y deincodyn glecian, byddai y cariad yn aros yn ffyddlawn. Hefyd arferid gwlychu deincodyn â gwlybwr blaen tafod neu wefus, ac yna ei wasgu rhwng bys a bawd, nes y dyrchai yn lled uchel dan effaith dirwasgiad a lleithder; a thra wrth y gorchwyl adroddid y llinellau hyn:
"Dingcodyn bach, dingcodyn,
Pa le mae nghariad i?
Lle bynag mae o'n aros,
Ffordd hono disgyn di."
Ar rai adegau cymmysgid cacen o naw o wahanol ddefnyddiau, a gofalid, yn anad dim, am i'r gyfran helaethaf fod yn halen. Yr oedd yn ofynol i'r ferch ieuangc ofalu am fyned i'w gwely yn wysg ei chefn—bwyta darn o'r gacen, neu, os gallai, ei bwyta oll; ac yn neillduol gofalu nad oedd i ddyweyd cymmaint a gair y noson hono: a phwy bynag a welai yn ei breuddwyd yn dyfod â diod iddi, hwnw fyddai ei gwr.
Weithiau, gwneid coel drwy i ferch ieuangc roddi naw o binau mewn canwyll frwyn, a chribo ei gwallt gyferbyn a gwydr-ddrych tra y llosgai yr holl ganwyll, a disgyn o'r holl binau o un i un; yna, yn y cyfamser, yn sicr ddiamheuol, ymddangosai ei chariad iddi yn y drych. Bryd arall, dodid naw o nodwyddau mewn gardes, ac elid i'r gwely yn wysg y cefn er mwyn cael argoel o'r fath. Hefyd, hen arfer, rhwng hanner nos ac un o'r gloch y bore, ar nos gyntaf y lleuad, oedd taflu pellen o edafedd allan drwy ffenestr llofft, gyda gofal fod un pen iddi wedi ei sicrhau yn y llaw; ac yna dechreu ei dirwyn yn ol, gan ddywey,
