PENNOD VI
DEFFRODD Huw Llwyd yn sydyn, ac am eiliad methai yn lân ddeall pa le yr oedd na pha beth a ddigwyddodd. Yr oedd ei holl gorff yn flinedig ac yn anafus ac yr oedd yn oer iawn. Yna cofiodd ei fod yn y chwarel o hyd, ei fod wedi cysgu ar astell y graig, a bod Jac Puw yn rhywle heb fod ymhell. Yr oedd yn dywyll o hyd, ond tybiai fod llwydni gwan yn y twll uchel ymhen y siambr, arwydd, efallai, fod y nos yn myned heibio. Gwrandawodd. Yr oedd y lle fel y bedd.
Na. Neidiodd Huw Llwyd ar ei draed, yn ddigon effro erbyn hyn. Yr oedd sŵn, a hwnnw yn sŵn yn ei ymyl. Yr oedd yn anodd ei leoli ac yn anodd hefyd gwybod pa beth ydoedd. Nid oedd dim i'w wneud ond aros yn ei unfan, gan fod yn barod am rywbeth a ddigwyddai. Yr oedd yn wan o eisiau bwyd, ond gwyddai y gallai ei fywyd ddibynnu ar iddo fod yn barod yn awr i wrthsefyll ymosodiad.
Daeth y sŵn drachefn, ac er ei syndod, deallodd yn awr mai sŵn dŵr ydoedd. Yr oedd rhywbeth yn symud yn y llyn. Nid oedd Huw Llwyd yn meddu ar ddychymyg byw iawn, ac nid oedd yn ŵr ofnus, ychwaith, ond daeth ias o fraw drosto wrth glywed y sŵn hwnnw. Tybed fod rhyw anghenfil yn llochesu ym merddwr y chwarel? Clywsai hen straeon am bethau felly, a daeth y rhai hynny yn ôl i'w feddwl yn awr. Gafaelodd yn ei ffon, a hiraethodd am olau dydd.
Nid oedd amheuaeth nad oedd yno rywbeth yn y llyn. Yr oedd y sŵn yn glir, ac yn agosáu. Ac yna, pan oedd
