Ac ar hynny, clywodd sŵn yn ei ymyl. Gwyddai pa beth ydoedd; yr oedd yn adnabod y sŵn bellach, sŵn esgidiau rhwber Jac Puw ar y graig. Yr oedd Jac Puw yn myned heibio i'w loches, a heb amau dim. Daliodd Huw Llwyd ei anadl. Credai, os methai Jac Puw a chael o hyd iddo y troai'n ôl a nofio'r llyn drachefn, a gadael y chwarel. Hyd yn oed wedyn byddai ei dynged ef yn un digon difrif. Ni allai nofio, ac os oedd y llofrudd wedi difetha'r llwybr cul ar hyd glan y pwll—ac yr oedd yn rhaid ei fod wedi gwneud hynny, onide ni buasai'n nofio'r merddwr—yr oedd Huw Llwyd mewn carchar mor gaeth nad oedd obaith iddo ddyfod ohono, os na feddyliai rhywun am chwilio amdano yn y chwarel.
"A phwy sydd yn debyg o wneud hynny ?" meddai wrtho'i hun. Ac yna, yn sydyn, cofiodd am y plismyn a welodd ar y mynydd, ac am y gŵr craff ei lygaid a alwodd yr Arolygydd yn Aubrey. "Yr oedd hwnnw wedi amau rhywbeth pan soniwyd am y chwarel," meddai Huw Llwyd. "Os gwn i ddaw o i chwilio am Jac Puw i'r fan yma? Ac os daw o—diaist i!" daeth y syniad mor sydyn iddo fel y dywedodd hyn yn uchel, Tybed eu bod nhw o gwmpas rwan? Hwyrach mai cuddio rhagddyn' nhw yr oedd Jac, ac nid dwad ar fy ôl i."
Daeth y syniad a chysur iddo. Ymgripiodd yn ofalus iawn allan o'r lefel isel a throdd yn ôl tuag ystafell y llyn du. Cerddodd yn ofalus iawn; gwrandawodd bob hyn a hyn, rhag ofn i Jac Puw ddyfod ar ei warthaf yn sydyn.
Tybiodd ei fod yn clywed sŵn o'i flaen, sŵn lleisiau yn cael ei gludo trwy wagle yr hen chwarel. A oedd yno
