"Wel, Parry," meddai Bifan, welwch chi ryw ffordd i fynd heibio'r bwlch yna?"
Pe cawn i ddarn go hir o garreg, syr," oedd yr ateb, "rhywbeth fel darn o rwbel, goelia' i y gallwn i wneud rhywbeth."
Edrychodd pob un ohonynt o gwmpas. Yr oedd yno gryn lawer o ddarnau rhydd, ond dim un, ym marn Parry, yn ddigon hir at y pwrpas.
"Mi af allan efo Parry i chwilio am garreg yn y domen rwbel," meddai'r Sarjant. "Fyddwn ni fawr o dro."
"Dyna fyddai orau," meddai Bifan, ac aeth y ddau blisman yn ôl ar hyd y lefel, gan adael Aubrey a'r Arolygydd eu hunain yn ymyl y llyn.
Dechreuodd Aubrey gerdded o gwmpas, a chraffu ar y graig. Yr oedd honno wedi ei naddu a'i saethu flynyddoedd yn ôl ac yr oedd ôl yr ebillion arni o hyd. Ond ni thybiai Aubrey y medrai neb ei dringo heb gymorth ebillion a rhaffau. Trodd at yr Arolygydd.
"Meddwl yr oeddwn i," meddai, "y gallai Jac Puw fod wedi dringo ar hyd y graig i'r agoriad a mynd allan ar y mynydd. Ond ni fuasai'r un mwnci yn medru dringo hon, os nad oes yma hen ebillion wedi eu gadael. Y mae acw ddarn o gadwyn draw, ond y mae'n amheus gen i a fedrai rhywun ei gyrraedd."
Fedrwn i ddim, beth bynnag," meddai Bifan, gan edrych yn ddiflas braidd ar y graig a oedd yn gwyro uwch ei ben. "Dalla' i aros dringo, a 'tydw i'n hitio dim am fod o dan y ddaear, chwaith."
Rydw i o'r un farn â chi yn gymwys," meddai Aubrey, "ond dyna fel y mae hi. Y mae'n gwaith ni yn mynd â ni i bob man. Na, 'does yma ddim
