deud peth felly," meddai'r Arolygydd, yn gwta. Beth sydd yn eich meddwl?"
"Dim ond hyn," meddai Aubrey yn dawel," ein bod ni ein tri wedi bod yn brysur yn codi Huw Llwyd am tua munud neu ddau, yn rhy brysur, 'rwy'n siwr i sylwi ar fawr ddim arall am hynny o amser. Ac mi allasai Jac Puw fod wedi mynd yn ôl ar hyd y lefel yn ein gwrthgefn ni yn ystod yr amser hwnnw yn ddigon hawdd."
"Mi fedrai, hefyd," meddai Sarjant Roberts, ag yntau efo gwadnau rhwber ar ei 'sgidiau."
"Ond os dyna wnaeth o," meddai Bifan, "I b'le'r aeth o? Y mae Parry yn gwylio wrth y llyn a Huws a Thomas wrth geg yr ogof. Fedrai o ddim dianc yn ei fyw."
"Y mae'n wir na allai o ddim dianc heibio i'r dynion heb i ni wybod am hynny," meddai Aubrey, "ond efallai ei fod o'n gwybod am ryw loches arall, a'i fod
Torrwyd ar draws geiriau Aubrey gan sŵn ergyd. Yn y lle cyfyng hwnnw o dan y ddaear yr oedd y sŵn fel sŵn ergyd magnel ond gwyddai pob un ohonynt beth ydoedd. Yr oedd Parry, y plisman a oedd yn gwylio wrth y llyn, wedi gweled rhywbeth, ac wedi tanio.
