Gyda mintai o'i gyfeillion
At y Gonwy, gyda'r wawr,
Brysiai Alwyn, er ei ddychryn,
Nid oedd pontbren drosti 'n awr;
Yn ei bryder am Arianwen
Ceisiodd groesi'r cenllif cry'
Ond diffygiodd! suddodd! boddodd!
Er ymdrechion o bob tu!
O drychineb calonrwygol!
Aed yn ôl a'i farwol ran,
Yn lle'n holliach at yr allor
Tua'r Bettws, drwy y Llàn!
Yn ei wisg briodas newydd
Druan, wedi'r aflwydd trwm
Claddwyd ef, a'r gwynt yn dwnnad
Ei alarnad yn y Cwm!
v.
Mae'r chwerw mewn cariad ym mhob oes o'r byd,
Ac aros heb newid mae cariad o hyd.
Ar finion y Gonwy, bob Mawrth cynta 'r mîs,
Gerllaw'r fan lle collodd y perl o fawr bris,
Ceid gweled Arianwen yn codi cofadail
O gerrig claerwynion i Alwyn ei bugail.
Un bore Hyfreithon yn angerdd ei serch
Ddaeth yno i ofyn am galon y ferch.
