"Mae'r llestri yn ddrylliau ar finion y lli',
A serch yn anfarwol fyw,
A chariad a'i lygaid yn gochion gan win
Dewinol o winllan ei dduw."
Dadebrai Branwen!—Tawel oedd y dyffryn,
Heb ddim ond nosawl gân y ceiliog rhedyn.
Ei meddwl grwydrai 'm mhell dros for Iwerydd.
I geisio gwlad y gerdd, a'r llynnau llonnydd.
••••••••••••
Cyfodai'r lloer, fel nôs-wyliedydd unig
Ar feusydd pell ei hymerodraeth fûd:
Sylldremiai'r ddaear fry drwy ddagrau manwlith
A'r nef, drwy'r sêr, edrychai ar y byd.
Ar lurig gloew bron ei chariad-frenin
Gorphwysai plethwallt esmwyth Merch y Nôs,
A than y dûr y curai calon gynnes
Y gwrid i ruddiau clysion fel y rhôs.
Edrychai'r sêr ar bedair gwefus gwrel
Ar ymyl cwpan swyn yn mynd yn un,
A serch dwy wlad yn ffurfio 'n gwlwm euraidd
O dan gyffyrddiad serchog mab a mûn.
{••••••••••••
Ar lasiad dydd, y gwyliwr ar y creigiau
Edrychai 'n athrist dros y dòn ddi-daw,
With weld y llynges dêg, a'r hwyliau sidan
Yn cilio eilwaith dros y gorwel draw.
