Gair o addewid caf fy mhuro
O bob pechod, o bob pla;
Gwrendy f'enaid, mewn distawrwydd,
Ar dy adlais distaw main,
Ac fe neidia o orfoledd
Pryd y clyw dy nefol sain.
4 Mae dy lais yn rhoi distawrwydd
Ar holl ddwndwr gwag y byd,
Yn gostegu pob rhyw derfysg
Fago nwydau croes ynghyd;
Y mae'r gwynt yn troi i'r deau,
Ac mae'r hin yn dawel iawn
Pan fo Duw'n cyhoeddi heddwch,
Er mor arw fu'r prynhawn.
—William Williams, Pantycelyn
203[1] Iesu, Ffynnon Bywyd
87. 87. D.
1 IESU, Ti yw ffynnon bywyd,
Bywyd dedwydd i barhau;
Pob rhyw gysur is y nefoedd,
Ynot Ti dy Hun y mae :
Ni all croes, na gwae, na chystudd,
Wneuthur niwed iddynt hwy
Gafodd nerth i wneud eu noddfa
Yn dy ddwyfol farwol glwy'.
2 Dring, fy enaid, i'th orffwysfa,
Uwch y gwynt tymhestlog oer,
'Maes o sŵn rhuadau'r llewod,
'Maes o gyrraedd tonnau'r môr;
Mi gaf yno, dan bob blinder,
Hyfryd dreulio 'nyddiau i maes,
Heb gael briw, na chlais, nac archoll,
Gan neb rhyw elynion cas.
—William Williams, Pantycelyn
- ↑ Emyn rhif 203, Llyfr Emynau y Methodistiaid Calfinaidd a Wesleaidd 1930
