3 Â'i hyfryd lais fe'm harwain yn y blaen;
Cydymaith ydyw yn y dŵr a'r tân;
Rhag pob rhyw ddrwg, yn nyffryn angau du,
Pwy arall fydd yn nodded i myfi?
4 Pan af i dref, i'r hyfryd gorlan fry,
Ni chrwydraf mwy oddi wrth fy Mugail cu;
Wrth gofio'r daith, a'i holl ffyddlondeb Ef,
Mi seinia'i glod i entrych nef y nef.
David Charles (1762-1834)
234[1] Digon yn yr Iesu.
10. 10. 10. 10.
'D OES eisiau'n bod, nac ofn, na chlais, na chlwy',
Ar f'enaid tlawd, heb fod gan Iesu fwy;
Anfeidrol fwy o werth sydd yn ei waed;
Os trengi wnaf, mi drengaf wrth ei draed.
2 O! Iesu gwiw, gwyn fyd a brofo o'th ddawn,
A'th gariad pur, yn felys nerthol iawn;
I hwn mae'n ddigon tra fo ynddo chwŷth;
Nid oes i'w gael, na'i geisio, ragor byth.
3 Fy Iesu hardd, hyfrydwch nefol lu,
Mor bêr i'r glust yw sain dy enw cu!
I'r genau mae fel mêl yn felys bur,
Fel nefol win i'r galon dan ei chur.
4 Amdanat, Iesu, 'n fynych mae fy nghwyn;
Pa bryd y caf dy lon ymweliad mwyn?
Pa bryd y caf fi lawenhau'n dy wedd?
Pa bryd y caf fy llenwi oll â'th hedd?
St. Bernad,
efelychiad: Thomas Jones, Dinbych
235[2] Yr Atgyfodiad
10. 10. 11. 11.
1 FE dorrodd y wawr: sancteiddier y dydd,
Fe ddrylliwyd yr iau: daeth y Cadarn yn rhydd,
