2 Awn, awn ymlaen; ein galw mae yr engyl,
"Dos, enaid blin, mae'r Iesu'n dwedyd Dos'";
A thua'n cartre' nefol, mae'r Efengyl,
A pheraidd sain, yn arwain yn y nos.
Engyl yr Iesu, &c.
3 Draw, draw ymhell, galwadau'r Iesu seiniant,
Fel clychau hwyrol dros y ddaer a'r lli,
A miloedd, dan eu beichiau'n llesg, glustfeiniant—
O! Fugail mwyn, dwg hwynt i'th gorlan Di.
Engyl yr Iesu, &c.
4 Cenwch ymlaen, angylion, wrth ein gŵylio,
Cenwch in geinciau o'r caniadau fry;
Nes torri dydd y gân ar nos yr ŵylo,
Nes chwalu o gariad Duw bob cwmwl du.
Engyl yr Iesu, &c.
Frederick William Faber
Cyf: Evan Keri Evans
238[1] Canu am Gariad Crist.
11. 11. 11. 11.
1 NI ganwn am gariad Creawdwr yn ddyn,
Enynnodd cyn oesoedd o fewn iddo'i Hun;
Ni chwilia ceriwbiaid, seraffiaid, na saint,
Ehangder, na dyfnder, nac uchder ei faint.
2 Rhyfeddod angylion yng nghanol y nef,
Rhyfeddod galluoedd a thronau yw ef;
Diffygia'r ffurfafen a'i sêr o bob rhyw
Cyn blinwyf fi ganu am gariad fy Nuw.
3 Fy enaid, gwêl gariad yn fyw ar y pren,
Ac uffern yn methu darostwng ei ben;
Er marw fy Iesu, er hoelio fy Nuw,
Parhaodd ei gariad trwy angau yn fyw.
4 O! ryfedd ddoethineb—rhyfeddod ei hun!—
A ffeindiai'r fath foddion i brynu'r fath un;
Fy Iesu yn marw—fy Iesu oedd Dduw,
Yn marw ar groesbren i minnau i gael byw.
William Williams, Pantycelyn
- ↑ Emyn rhif 238, Llyfr Emynau y Methodistiaid Calfinaidd a Wesleaidd 1930
