ysgafn o gyfeiriad yr ynys. Rhedodd Bob i lawr i'r caban i adrodd y newydd pwysig hwn i'r mêt.
"Maent wedi eu dal yn sicr gan y brodorion," ebr hithau, a'i hwyneb yn gwelwi. "Pa beth a olyga hynny iddynt?" gofynnodd Bob, a'i bryder ynghylch Wil i'w deimlo yng nghryndod ei lais.
"Mae'n dibynnu," ebr hithau'n bwyllog, ar ôl aros ennyd cyn ateb, "os ydynt wedi tanio ar yr ynyswyr, ac yn enwedig os ydynt wedi anafu neu ladd un o honynt, mae arnaf ofn amdanynt."
"Ond mae'n rhaid i ni geisio achub Wil, syr,—Miss," ebr Bob yn wyllt, "Beth wnawn ni? A fedrwch chwi awgrymu ryw ffordd i ni wneud rhywbeth?"
Rhaid i ni lanio," ebr hithau'n benderfynol, gan godi ar ei thraed. "Ddowch chi gyda mi?"
Edrychodd Bob yn syn arni. "Fe â Cooke a minnau," meddai. "Ni chewch chwi ddod i beryglu eich bywyd."
"Ond rwyf fi'n dyfod," ebr hithau'n fwy penderfynol, a'i llygaid yn fflachio, "yn sicr, nid oes arnaf ofn mynd i'm hen gartref."
"Eich hen gartref?" ebr Bob, gan gilio'n ôl, ac agor ei lygaid yn lletach nag erioed mewn syndod.
"Rydym yn gwastraffu amser gwerthfawr," ebr hithau, gan baratoi i adael y caban. "Caf egluro i chwi eto, pan fydd mwy o amser. Ond, yn sicr i chwi, os ydyw'r brodorion wedi ffyrnigo, fel y mae gennyf achos i ofni, ni bydd neb mor debyg o lwyddo i'w tawelu â mi."
Trodd Bob i'w dilyn i fyny o'r caban, ac yna gofynnodd," A ydych chwi am lanio mewn dillad merch? Oni fyddai'n well i chwi newid i'ch hen ddillad?"
