Ond ysgydwodd ei phen. "Na fyddai," meddai. Fel hyn yr adnebydd yr ynyswyr fi gyntaf. Dewch."
"Ond fe'ch gwelir gan Thomson? "Does dim help am hynny. Dowch, neu byddwn yn rhy hwyr."
Ni raid egluro iddo ef.
Ac i fyny â'r ddau i'r dec. Digwyddai Thomson fod yn sefyll yn nrws y galley yn mwynhau mygyn, ac yn edrych yn absennol ei feddwl i gyfeiriad y caban, pan ddaeth Miss Sharp i'r dec. Y funud y disgynnodd ei lygaid arni, gollyngodd ei bibell o'i safn, a syllodd arni fel pe bai'n edrych ar ddrychiolaeth. Yna rhedodd at Cooke, a safai gyferbyn ag ef yn ystys y llong; a chan gydio ynddo, gofynnodd gwestiwn mud iddo drwy bwyntio at y person mewn gwisg merch a rodiai'r dec tuagatynt. Ysgydwodd Cooke ei law ymaith oddiar ei ysgwydd, dan chwerthin yn ysgafn at benbleth y cŵc, ond heb gynnig rhoddi eglurhad iddo ar yr hyn a welai. Aeth yntau'n ôl i'r galley, ei gastell coed,—a thaflu ambell drem ofnus dros ei ysgwydd ar y bod rhyfedd a dieithr. O gysgod y galley, gwyliodd beth a ddigwyddai wedyn ar y dec. Gwelodd ollwng cwch drosodd, a Bob a'r ferch yn mynd iddo, ac wedyn yn rhwyfo i gyfeiriad yr ynys. Safai Cooke a Dic wrth y canllaw yn gwylio'r cwch yn mynd ymhellach oddiwrthynt am y lan. Wedi gweld bod y ddrychiolaeth wedi mynd i bellter diogel oddi—wrtho, daeth Thomson atynt, a syllodd yntau ar y cwch am rai munudau heb ddweud gair.
Yna, wedi gwylio'n fud am beth amser, gofynnodd i Cooke, "Ymhle mae Mr. Brown?"
"Dacw fe yn y cwch," ebr Cooke.
