Ie, yno, yn ddiau, yr oedd gwrthrych eu hymchwil,—y gist.
Yr oedd clo cryf arni, ond, heb wastraffu amser, na meddwl am y perygl i rywun ei glywed, cydiodd y Capten mewn pastwn a welai yn y gongl, a thorrodd y clo ar un ergyd. Yna, yn frysiog, i fyny a'r caead, a datguddio iddynt wledd i'w llygaid a'u calon. Yr oedd yr olygfa yn y gist yn ddigon i'w dallu bron, os nad i'w gwirioni. Fflachiai eu llygaid, ac, wedi porthi eu llygaid ar yr olygfa am rai munudau, chwarddodd y ddau yn uchel mewn boddhâd. Yna troisant at ei gilydd fel dau ddyn meddw i ysgwyd llaw yn galonnog.
"Wel, dyma ddigon o ffortiwn i ni," ebr Larkin.
"Ie, wir. Roedd yn werth dod yr holl ffordd i'w gyrchu, on'd oedd?" ebr Allen. "Ond ei gael yn ddiogel i'r llong fydd y cwestiwn nesaf."
"Ie," ebr Larkin yn araf, "os—os awn ni ag ef i'r llong."
Trodd Allen ddau lygad syn arno. "I ble arall 'r awn ni ag ef?" gofynnodd.
"Dydw i ddim wedi sôn wrthych o'r blaen," ebr Larkin. "Ond, gwrand'wch funud, Allen. Roeddwn i'n aros cael hyd i'r trysor cyn crybwyll wrthych chwi. Ond rydw i wedi bod yn meddwl cryn lawer am hyn ers dyddiau, ac, i ddweud y gwir wrthych chwi, 'does gen i fawr o ffansi mynd ag o i'r llong."
"Ond, paham?" gofynnodd Mr. Allen. "Yn sicr ni fydd yn rhaid i ni roi cyfran fawr i'r dynion. Mi fydd digon yn weddill i ni."
"Nid am hynny roeddwn i'n meddwl," ebr Larkin.
