"Dowch," ebr hithau a'i llygaid yn fflachio gan gyffro. "Mi wn i beth yw ystyr y bloeddio. Mae ganddynt garcharorion. Wedi eu dal gan y brodorion y mae'r lladron. Dowch. Rhaid i ni frysio, neu fe fyddwn yn rhy hwyr."
Roedd hi'n cychwyn i fyny wrth ddweud hyn, a phrysurodd Bob i'w dilyn, gan y gwelai ei bod yn benderfynol. I fyny â hwy i gyfeiriad y sŵn, gan dorri llwybr iddynt eu hunain drwy'r drysni. A chyn hir, daethant i'r gwastatir, lle'r oedd y pentref brodorol. Safasant am ennyd yng nghysgod coed ar ymyl y lle clir i edrych beth oedd yn mynd ymlaen, heb fod eu hunain yn weledig i neb o'r brodorion. Golygfa ryfedd a dieithr iawn, i Bob yn enwedig, a welent,—tyrfa fawr o'r ynyswyr yn ymweu trwy ei gilydd, a'r cyffro mwyaf ymhobman.
"Gwell i ni beidio a mynd ymhellach," ebr Bob pan welodd Miss Sharpe yn paratoi i fynd ymlaen.
"Ond mae'n rhaid i ni fynd," atebodd hithau yn gyffrous. "Mae nhw'n mynd i ladd rhywun. Dowch."
Cydiodd Bob ynddi i geisio ei hatal.
"Ond, ymbwyllwch am funud," meddai'n ddifrif ei dôn. "Nid oes obaith i ni allu eu hachub, ac fe'n lleddir ninnau, a pha faint gwell fydd neb o hynny? Gwell i ni fynd yn ôl."
"Na wnânt mo'n lladd. Dowch ymlaen," meddai hithau'n wylltach nag erioed, gan ysgwyd ei afael oddiarni, a rhedeg ymlaen. Dilynodd Bob ar ei hôl, gan ei bod yn benderfynol o fynd.
Aethant ymlaen am rai llathenni heb i neb eu
