"Mae'n debyg, os can' nhw gyfle, mai yma y dôn' nhw am y trysor," ebr Wil.
Mae'n ddigon tebyg, os can' nhw gyfle," ebr Bob, "ond mae arna i ofn mai siawns go wael fydd ganddyn nhw. Ond, tyrd, mi awn ni i drio cael golwg ar y llong. Mi ddylem allu ei gweld o ben y graig acw," gan bwyntio at graig fawr a godai ei phen i fyny i'r deheu oddiwrthynt. Ac i ffwrdd â hwy, gan dorri llwybr iddynt eu hunain trwy'r llwyni tewion. '
O ben y graig, gallent weled wyneb y môr am bellter mawr. Gwelent y reef yn amgylchu'r ynys, ac ambell fwlch ynddo,—fel y dywedwyd, gyferbyn a ffrwd yn rhedeg i'r môr. Ychydig o'r lagŵn oedd yn y golwg o'r lle y safent,—cuddid ef o'u gŵydd gan ochrau'r graig, a chan ambell fryncyn arall ar yr ynys.
Y peth cyntaf iddynt edrych amdano, wrth gwrs, oedd y llong,—dyna oedd eu neges. Nid ar unwaith y gallent benderfynu i sicrwydd ar y bwlch y buasai'r llong wrtho, ond, wedi ystyried, cytunasant ar y lle.
"Yn y fan'cw roedd hi," ebr Wil, a chydolygai Bob.
"Yn y fan'cw roedd hi," ebr Bob, a dwyster anghyffredin yn ei lais. "Ond, Wil annwyl, i ble mae hi wedi mynd?"
Ond yr oedd hyn yn ormod o gwestiwn i Wil. Edrychodd y ddau yn fud i wynebau ei gilydd. Heb roi mynegiad i'w syniadau, ofnai'r ddau fod y gwaethaf wedi digwydd i'r llestr a'r tri ar y bwrdd. Ychydig a feddylient fod y llong a'i chriw bach yn ddiogel yn y lagŵn,—yn bur agos atynt ond o'u golwg.
"Beth wyt ti'n feddwl sydd wedi digwydd iddynt,
