"Bob?" gofynnodd Wil, mewn llais pryderus, ac fel pe bai'n ofni clywed yr ateb.
"Wel, Wil bach," ebr Bob yn drist, "doedd dim posib i long fach fel yna gyda thri o griw sefyll ar yr wyneb yn y storm neithiwr. Mi lusgodd ei hangor, wrth gwrs, ac wedyn, ni fedrai neb wneud dim."
"Ond i ble y buasai'n rhedeg?" gofynnodd Wil. 'Nid allan i'r môr?"
"Ar ei phen i'r reef," ebr Bob, a'i lais yn crynu gan deimlad, a gwneud osgo a'i law i ddangos yr hyn a ddigwyddasai yn ei farn ef.
Ond nid oedd Wil wedi hysbyddu ei ddawn i holi. "Ond sut na fasa rhywbeth o honi i'w weld ar y reef heddiw?" gofynnodd yn nesaf.
"Roeddwn i'n meddwl y basa hi yn sefyll ar y reef."
"Wn i ddim am hynny," ebr Bob. "Mae'n dibynnu sut y trawodd ar y creigiau. Mi allai redeg ar y reef, a chael ei dal yno nes i'r tonnau ei dryllio, ond fe allai hefyd gael twll yn ei gwaelod, a suddo yn y dwfr dwfn y tuallan i'r reef." Bu peth distawrwydd cyn i Wil ofyn ei gwestiwn nesaf.
"Fasa ddim yn bosib iddi hi gael ei chario trwy'r bwlch at lan yr ynys?" gofynnodd Wil, ar ôl troi'r mater drosodd a throsodd yn ei feddwl.
Ysgydwodd Bob ei ben.
"Mae'n anodd gen i gredu y digwyddai peth felly," meddai. "Pwy fedrai lywio llong trwy fwlch mor gul, yn enwedig mewn storm?"
"Mi fasa'n anodd, mae'n siwr," cytunodd Wil. Ond fasa peth felly'n amhosibl?"
"Mi fasa'r peth tebyca i wyrth welais i erioed,"
