nid gwaith hawdd fydd i ni ffeindio'n ffordd. Wel, 'rhen ddyn, d'oes dim ond i ni wneud ein gorau. Os methwn ni, wel, mi fydd ar ben arnom."
Pur ddigalon y swniai geiriau Bob yng nghlustiau Wil. Gwyddai yntau'n dda beth a olygai methiant iddynt. Ieuanc ydoedd, ac ni allai lai na theimlo ryw arswyd wrth feddwl y gallai bod angau mor agos iddo.
Eisteddasant ar y lan yn ymyl y cwch i aros mewn distawrwydd, a meddwl y naill a'r llall yn rhy brysur gyda phethau rhy annymunol i'w cyfnewid â'i gilydd. Unwaith, cododd Bob ar ei draed, gan ddywedyd. "O! peth ofnadwy ydyw aros fel hyn heb allu gwneud dim. Rydw i am fynd i fyny i'r pentref i edrych beth sy'n mynd ymlaen yno."
Gydag anhawster y llwyddodd Wil i'w berswadio i beidio a mynd, ac eisteddodd Bob drachefn, ond yn bur ddrwg ei hwyl. Yr oedd y cysgodion yn trymhau o'u hamgylch,—yr oeddynt ar yr ochr ddwyreiniol i'r ynys, a'r haul wedi mynd o'r golwg yno ers tro, er nad oedd wedi machludo.
Yn sydyn, wedi bod o honynt yno am gryn amser, gwelodd Wil fod Bob yn clustfeinio. "Ust," sibrydodd, mae rhywun yn dod." Am rai munudau, ni chlywodd Wil ddim, ond teimlai fod ei galon ef ei hun yn curo'n ddigon uchel i Bob allu clywed ei thipiadau. Yna, clywodd sŵn o'r llwyn y tu uchaf iddynt,—rhywun yn troedio ar frigyn crin. Yna distawrwydd drachefn. Edrychodd y ddau'n awgrymiadol ar ei gilydd. Yr oedd rhywun yn y llwyn,—yn eu gwylio, o bosibl. Cadwent eu llygaid yn hoeliedig ar y llwyn, gwelsant rai o'r dail yn ysgwyd, er nad oedd awel.
