Bu Wil yn fud am ennyd,—wedi ymgolli mewn myfyrdod dwfn. Yna meddai, "Mi wn i beth wnawn ni, 'r hen ddyn."
"Beth?" gofynnodd Dic, a syllu yn wyneb ei gyfaill, i glywed ffrwyth ei fyfyrdod. "Mi awn ni allan am dro iawn," meddai Wil. "Beth feddyliet ti?"
Tarawyd Dic â syndod, ac am ennyd bu ymladdfa fewnol rhwng ei ddymuniad a'i ofnau. Yna meddai mewn protest wannaidd, "Ond mi gawn ddrwg."
"Wn i ddim," ebr Wil yn araf. "Hwyrach na chawn ni ddim, wyddost ti. Hen fachgen go ffeind ydi f'ewyrth, ac mae o'n dipyn o ffrindia hefo mi."
Gwyddai Dic fod hynny'n ddigon gwir, ond ni theimlai'n ddigon sicr y gellid dibynnu ar natur dda Huw Elis yn wyneb trosedd mor fawr a chymryd ei gwch modur allan heb ei ganiatâd.
"Chlywais i mono fo'n dweud ei fod o am ddwad i lan y môr heno, erbyn meddwl," ychwanegodd Wil. "P'un bynnag, waeth i ni aros am awr neu ddwy wedi cychwyn. Chawn ni ddim mwy o ddrwg am hynny na tasan ni'n mynd yn ôl rwan.
Pa un bynnag ai cywir ynteu anghywir oedd athroniaeth Wil, yr oedd yn eithaf boddhaol dan yr amgylchiadau i'w gyd—droseddwr. Gwell oedd ganddo yntau fanteisio ar y cyfle i'w fwynhau ei hun, a gohirio'r gosb, am rai oriau o leiaf, ac o bosibl ei hosgoi'n gyfangwbl yng nghysgod Wil, os gallent ddibynnu ar natur dda Huw Elis. Rywfodd, teimlai'r ddau yn dra gwahanol, â'r Clogwyn rhyngddynt a'r pentref, ragor a wnaent wrth y cei.
