"Pa ffordd awn ni?" gofynnodd Wil, a nodyn yn ei lais fel pe bai'r cwestiwn ynglŷn â dychwelyd neu beidio wedi ei setlo'n derfynnol ar yr ochr nacaol.
"Wyt ti ddim am droi'n ôl felly?" gofynnodd Dic, a'i lawenydd yntau erbyn hyn wedi gorchfygu ei ofn.
"I beth? Waeth i ni heb," ebr Wil.
"O! wnaiff o ddweud dim llawer wrtha i, ond i ni fynd a'r 'Wennol' yn ôl yn sâff iddo fo. Mi groeswn ni'r bae at y trwyn 'cw," gan bwyntio at bentir a redai i'r môr tua phum. milltir oddiwrthynt. "Beth wyt ti'n ddweud? Wyt ti'n fodlon?"
"Ol reit," oedd yr ateb. A chadwodd Dic ben y bad i'r cyfeiriad.
"Un da ydi hwn," ebr Dic cyn hir, yn methu a chuddio'i edmygedd o'r bad, "Un fel hyn brynna inna wedi i mi ddechrau gweithio, peth siwr ydi o.
"Cofia di eu bod nhw'n ddrud iawn, ngwas i," ebr Wil.
"O! fydda i ddim yn hir yn hel digon i brynu un," ebr Dic yn hyderus.
Rhy brysur oedd y ddau'n gwylio'r cwch yn symud, i fwynhau dim ar yr olygfa ar y glannau, er hardded ydoedd. Ychydig iawn a fuont cyn eu bod gyferbyn â'r trwyn tir y cyfeirient ato.
"Fasa'n well i ni droi'n ôl?" gofynnodd Dic, pan welodd ymhle yr oeddynt.
"Mi gadwn ni fwy allan i'r môr wrth fynd yn ôl," ebr Wil. "Cadw'i ben o allan fwy i gymryd tipyn o rownd, yn lle mynd yn ôl ar ein hunion On'd ydi o'n mynd yn dda mewn difri?"
