Ac ymlaen a hwy'n ddifyr, a Wil yn mwmian canu. Ond ni theimlai Dic yn gysurus. Yn erbyn ei ewyllys yr ildiasai i ddymuniad Wil. Yr oedd wyneb y môr, lle yr oeddynt yn awr, lawer yn fwy aflonydd nag a fuasai yn agos i'r glannau: ond diwrnod hyfryd o haf ydoedd, a dim arwydd o ddim tebyg i storm yn codi,—dim ond awel dyner, falmaidd, yn cymedroli'r gwres oedd bron yn annioddefol ar y lan. Wedi mynd ymlaen am beth amser mewn distawrwydd, taflodd Dic drem frysiog dros ei ysgwydd yn ôl tua chyfeiriad eu cartrefi, a synnodd weld y pellter oedd rhyngddynt a'r tir. Draw, draw, ymhell yn ôl, gwelai ben y clogwyn, a'r mynydd yn codi y tu ôl iddo. Nid ymddangosai pen y clogwyn, o'r lle yr oeddynt, nemawr yn uwch na glan gwastad y môr.
"Rydym ni wedi dwad yn bur bell," meddai wrth Wil, wedi ystyried o hono eu safle, ac yn ryw hanner ddisgwyl y bodlonai Wil i droi'n ôl. Ond fe'i siomwyd.
"Do," oedd ateb Wil. "Mae'n siwr ein bod ni'n bur agos i'r lightship erbyn hyn." Ond ni welent yr oleulong yn unman. Ni welsent erioed mo'r llong yn ei hymyl, ond lawer noson, o'r llechwedd y tu ôl i'r pentref, neu o ben y clogwyn, gwelsent ei goleuni'n fflachio ar y dyfroedd i gyfeirio'r llongau ar eu teithiau. "Mae hi'n siwr o ddwad i'r golwg cyn bo hir," ebr Wil yn obeithiol.
Ymlaen yr aed wedyn mewn distawrwydd am rai munudau, a gostegodd yr awel yn hollol.
Yna, yn sydyn, cododd Dic ar ei draed mewn braw. "Dyma hi ar ben arnom, Wil annwyl," meddai yn
