ddychrynedig, "Wyt ti'n gweld y niwl yn amdanom?"
Trodd Wil i edrych ymlaen, a sylweddolodd mai gwir a ddywedai Dic. Roeddynt yn rhedeg i ganol niwl gwyn, trwchus, a chyn iddynt allu arafu'r bad, yr oeddynt wedi eu hamgau ynddo,—niwl, niwl, na ellid gweled drwyddo i unrhyw gyfeiriad.
Troi'n ôl fydd orau i ni," ebr Dic, a chydsyniodd Wil.
"Tro, ynteu," meddai.
Ond haws lawer oedd dweud na gwneud. Roedd yn ddigon hawdd, mae'n wir, droi pen y cwch, ond nid mor hawdd oedd gwybod i ba gyfeiriad yr oeddynt yn mynd wedi ei droi. Trodd Dic y llyw, ac ufuddhaodd y cwch. Yna, amheuodd Dic nad oedd yn wynebu tua chartref, a throdd ychwaneg arno. Yna eistedd, a cheisio gweld rhyw arwydd eu bod yn dod o'r niwl. Ond yn ofer,—dim ond niwl, niwl, niwl, i bob cyfeiriad Yn sydyn, o'r niwl, ond yn bur bell oddiwrthynt, clywsant sŵn niwl—gorn Edrychodd y ddau ar ei gilydd, syndod a braw yn eu hwynebau.
"Y lightship," ebr Wil, a chodi ar ei draed. "Ie, neu stemar," ebr Dic, yn gyffrous.
"Tro ben y cwch i'r ffordd y daeth y sŵn," ebr Wil "Rydw i'n siwr mai'r lightship oedd yn canu'r niwl—gorn."
"Na, gwell i ni beidio," ebr Dic, yn bendant, "rhag ofn mai stemar oedd 'na, ac i ni gael ein rhedeg i lawr. Fydd dim posib iddyn nhw'n gweld ni'n ddigon buan i'n hosgoi ni, os byddwn ni ar eu llwybr nhw."
