"Arnat ti 'roedd y bai," ebr Wil yn ôl, "na basat ti wedi llywio'n iawn, pan oeddym ni yn y niwl."
"Sut y gwyddwn i pa ffordd yr oeddym yn mynd?" ebr Dic yn wylofus. "Nid awn ni byth yn ôl adref cyn y nos.
"O, awn," ebr Wil, yn hyderus ei dôn, "Paid di ag ofni am hynny. Welaist ti erioed mor fuan yr aiff y cwch 'ma a ni yn ôl. Tro'r llyw, Dic."
Ufuddhaodd Dic gyda chalon drom. Ond nid oedd ond yn brin wedi gwneud hynny, pan beidiodd y peiriant a chwyrnu, a safodd y bad.
"Beth ydi'r mater?" llefodd Dic yn ofnus.
"Wn i ddim," ebr Wil, a'i wyneb yn welw. "Ond mae rhywbeth y mater arno fo."
"Beth?"
"Wn i ddim," oedd ateb Wil, a sŵn digalondid yn ei lais. Yna ennyd o ddistawrwydd poenus i'r ddau. "Edrych beth ydi'r mater, Wil," erfyniodd Dic.
"Ond dydw i ddim yn deall y peiriant," cyfaddefodd Wil, a'i lais yn crynu gan y pryder newydd.
"Hwyrach mai'r petrol sydd wedi darfod," awgrymodd Dic yn y fan.
"Dyna chti wedi ei tharo hi ar ei phen," ebr Wil, a gwen lawen ar ei wyneb. "Dyna beth sydd, mae'n siwr. A minnau'n dechrau ofni fy mod wedi torri rhywbeth. O, mae'n dda gen i. Wn i ddim sut y baswn i'n gallu wynebu f'ewyrth tasa fo wedi torri.'
Wil druan! Yr oedd y dyfodol yn pwyso gymaint ar ei feddwl fel na sylweddolai'n llawn eu cyflwr ar y pryd. Ond nid felly Dic.
