Aeth pawb i lawr o'r Clogwyn,—rhai yn ôl i lan y môr, ac eraill i'r pentref, i gludo'r newydd cyffrous yno. Adref, yn benisel yr aeth Huw Elis, ond cymerodd ofal i guddio'r bryder oddiwrth ei chwaer. Ond ni allai eistedd yn llonydd yn y tŷ. Cerdded y bu i lan y môr ac i ben y Clogwyn, hyd onid aeth yn rhy dywyll iddo allu gweld dim. Ond, fel y gwyddom, daeth yn ôl o bob crwydriad yn siomedig. Cyn y nos, yr oedd diflaniad y bechgyn a'r cwch yn destun siarad yr holl bentref, a chlybu'r ddwy fam am yr helynt. Ni fynnai gwraig y Morfa ei chysuro.
"O, Wil bach, ngwas bach annwyl i," llefodd drachefn a thrachefn, nes ennyn tosturi y rhai a'i clywai ac a geisiai ei chysuro. "Beth wna i mewn difri?" ac ymollwng i wylo'n dorcalonnus.
Roedd mam Dic yn dawelach, ond ofnai hithau'r gwaethaf ac ychydig o gwsg a fu y noson honno, nac yn nhy Ifan Huws, y crydd, nac yn y Morfa.
Drwy'r cwbl, daliai Huw Elis i gredu y deuent yn ôl, ond penderfynodd, oni ddeuent cyn y bore, yr anfonai drannoeth i borthladdoedd y cylch ym Môn, Arfon, a Llŷn, i holi yn eu cylch.
