"Pam na basat ti'n gofyn?" gofynnodd Wil yn ôl. "Roedd arnat ti ofn dweud dim bron wrtho fo. Hidia befo, 'r hen ddyn. Mae hyn yn well na llwgu yn y cwch."
"Wn i ddim, wir," ebr Dic. "Dydw i ddim yn leicio golwg y Capten 'na."
"Dydw inna ddim chwaith," ebr Wil, "ond hwyrach na fydd o ddim mor ddrwg wedi i ni ddwad i'w nabod o'n well."
Ysgydwodd Dic ei ben. "O, hen gena cas ydi o, yn siwr i ti," meddai. "Ond, os i Gaerdydd, neu rywle felly yn o agos, y mae'r llong yn mynd, dydi o ddim llawer o wahaniaeth gen i. Fydd hynny ddim yn hir."
"Edrych, Dic," ebr Wil, gan bwyntio a'i fys. Trodd Dic i edrych fel y gofynnid iddo, ac, er ei syndod, gwelai fod y llong wedi mynd ymhell o olwg eu cartrefi, a'i bod ynghanol y môr, ymhell iawn o'r glannau. Gwelent amlinelliad gwan o dir draw ymhell ar y gorwel. Roedd rhai o'r hwyliau wedi eu lledu, ac yn cael eu llenwi gan awel ysgafn. Gwelsant hefyd, er eu syndod, fod y 'Wennol' wedi ei godi i'r dec, ac yn gorwedd yn ymyl dau gwch y llong. Deuai'r dagrau i'w llygaid ar eu gwaethaf wrth syllu ar y cwch.
"Biti na fasa'n bosib i ni ei gael o i'r dŵr, a mynd adre," ebr Wil. Roedd ef erbyn hyn yn llawn mwy digalon na Dic.
A hwy'n sefyll ar y dec, ac yn syllu'n hiraethlon ar eu cwch, daeth y Capten atynt o'r caban.
"Dowch," meddai'n awdurdodol wrthynt, "i mi
