PENNOD IV
AR FWRDD Y 'MONA'
CYN diwedd y prynhawn cyntaf ar fwrdd y llong, cafodd Dic un achos i lawenhau yn fawr. Darganfu fod un o'r criw,—dyn ieuanc, glandeg, a hoffus ei wedd, yn Gymro. Newidiodd teimladau Dic at ei amgylchiadau newydd, anhyfryd, pan ddeallodd hyn, a brysiodd i hysbysu ei ddarganfyddiad i Wil y cyfle cyntaf a gafodd. Prin y gallai Wil gredu'r fath newydd da ar y cyntaf,—yr oedd, iddo ef, yn rhy dda i fod yn wir. Ond wedi i Ddic ei sicrhau mai gwir a ddywedai, aeth yntau ynghylch ei orchwylion gyda chalon ysgafnach.
A'r un prynhawn,—yn y dog-watch, rhwng chwech ac wyth o'r gloch, pan oedd pawb o'r dwylo, ar ddihun,—cafodd y ddau fachgen gyfle i siarad â'r Cymro.
"Ie," meddai wrthynt, gyda gwên siriol, "un o Amlwch ydw i. Bob Tomos ydi f'enw i."
"Mae'n dda iawn gen i fod yma Gymro," ebr Wil, a hawdd oedd gweld ar ei wyneb y dywedai'r gwir. "I ble mae'r llong yn mynd?"
"Ddywedodd y Capten ddim wrthych chi?" gofynnodd Bob Tomos.
"Naddo," oedd yr ateb.
"Wel," ebr Bob yn araf. "Mae o'n dweud mai i Lundain yr ydym yn mynd."
