Agorodd y bechgyn eu llygaid mewn syndod. I Lundain! Iddynt hwy yr oedd Llundain yn bell iawn.
"I Lundain!" ebr Dic. "Mor bell â hynny," a'i lygaid yn llenwi â'r dagrau oedd mor barod i ffeindio'u ffordd yno.
"Fasa fo fawr o wahaniaeth gen i," ebr Wil, "i ble basa hi'n mynd, wedi cael Cymro yma, tasa posib i mi anfon gair adre at mam a f'ewyrth."
"O! ni fyddwn ni ddim yn hir yn mynd i Lundain, os cawn ni dywydd," ebr Bob. "Ond mi ddweda i wrthych chi beth wnewch chi. Sgrifennwch lythyr, a rhowch o mewn potel, a'i thaflu hi i'r môr. Feallai yr aiff hi i'r lan yn rhywle, neu y codir hi gan ryw long, ac y can' nhw'r llythyr reit fuan yn Nhrelan." Ymddangosai'r cynllun yn un rhagorol i'r bechgyn, a phenderfynasant ysgrifennu nodyn y noson honno. Addawodd Bob chwilio am botel iddynt. Ond rhybuddiodd hwy rhag bod yn rhy obeithiol y llwyddai'r cynllun.
"Cofiwch," meddai, "hwyrach nad aiff hi ddim i'r lan yn hir, ac na chodir mohoni gan neb, ac y byddwn ni yn Llundain cyn y clywan 'nhw ddim amdanoch chi.”
Er i Bob daflu dŵr oer fel hyn ar eu cynllun, credent ei fod er hynny yn werth ei gario allan mewn gobaith y llwyddai.
"Rhaid i chi drio plesio'r Capten, cofiwch," meddai Bob. "Mae ganddo goblyn o dempar, a waeth ganddo beth wnaiff o i chi wedi gwylltio."
"Mi fedra i'ch coelio chi'n hawdd," ebr Wil y
