PENNOD V
I BLE MAE'R 'MONA' 'N MYND?
PAN ddeffrodd y bechgyn bore trannoeth, cawsant fod awel gref wedi codi, a bod y llestr yn cael ei lluchio fel pluen ar y tonnau, fel mai anodd oedd iddynt allu sefyll ar eu traed. Ac yn fuan iawn, er eu bod wedi arfer cymaint gyda chychod yn Nhrelan, dechreuasant deimlo'n bur annifyr. Cawsant salwch y môr, fel y ca pawb bron yn ddieithriad ar eu mordaith gyntaf. A thra y buont yn y cyflwr hwnnw, nid oedd arnynt angen ymborth, ac ni chymerent ddiddordeb mewn dim o'u hamgylch. Nid gwaeth ganddynt pe clywent fod y llong yn suddo, am y caent lonydd gan y poenau dirdynol. Prin y gwnaethent ymgais i'w hachub eu hunain, pe digwyddai hynny. Ychydig iawn o gydymdeimlad a gawsant gan neb, a synnent fod y dwylo, ac hyd yn oed eu cyfaill, Bob, yn cymryd golwg mor ysgafn ar eu gwaeledd. Nid felly y buasai eu mamau pe buasent gartref.
Ond wedi deuddydd o ddioddef, aeth y cwrs drosodd, a daethant atynt eu hunain. Erbyn hyn yr oedd y storm drosodd, a phan aethant i'r bwrdd, cawsant ei bod yn fore hyfryd, a'r llong yn mynd ymlaen yn ddifyr ar ei hynt. Aeth y ddau yn ôl at eu gwaith,—Dic, i ufuddhau, hyd y gallai, i orchymynion y mêt, a Wil, i'r galley at y cŵc.
