Yn ffodus iddynt, cawsant Mr. Brown ar y dec wrtho'i hun, a dim golwg yn unman ar eu gelyn mawr—y Capten.
White a ofynnodd y cwestiwn iddo. Yn ateb, ysgydwodd Mr. Brown ei ben, a dywedodd, "Nid oes angen i chwi ofni. Nid wyf yn credu fod gan Capten Larkin unrhyw amcan drwg wrth fynd a'r llong o'i chwrs."
"Ond pam y mae'n mynd â hi, ynte?" gofynnodd Walker, a threm hyll yn ei wyneb.
"Rhaid i chwi ofyn hynny iddo fe," ebe'r mêt, gyda gwên siriol. "Nid wyf yn gwybod."
"Ond ein barn ni, syr," ebr White, "ydyw y dylech chwi, fel ail swyddog y llong, fod yn gwybod."
"Pe bawn yn ofni rhyw ddrwg," oedd ateb y mêt, "gellwch benderfynu y mynnwn wybod. Ond fy marn i ydyw mai rhyw fympwy o eiddo Mr. Allen, y perchennog, ydyw hyn."
"A fuasech chi'n ein cynghori i ofyn i'r Capten?" gofynnodd Bob.
"Na faswn, ar gyfrif yn y byd," ebe'r mêt yn bendant. "Chwi wyddoch am ei dymer,—gwell i chwi beidio a'i gythruddo Gellwch gymryd fy ngair i, nad oes achos i chi bryderu, a'r funud y gwelaf achos i newid fy marn, cewch wybod gennyf. Trystiwch fi, wnewch chi?'
Nid oedd modd dal yn gyndyn wedi clywed geiriau a gweled gwên siriol Mr. Brown. Diolchodd y dynion yn siriol iddo, ac aeth yntau oddiwrthynt. Ac am rai dyddiau, bu pawb yn dawel ar ôl derbyn y sicrwydd gan y mêt, a'r llong yn parhau i fynd tua'r De, a'r hin yn cynhesu y naill ddydd ar ôl y llall.
