"Paid a f'ateb i, dy feistr, fel yna," meddai, a'i daro ar ei wyneb.
"Dydach chi ddim yn feistr arna i," ebr Wil, gan neidio i fyny, ac wynebu'r cŵc a'i lygaid yn fflachio. "O'n wir," ebr Thomson, gan dynnu ei gyllell allan a bygwth Wil â hi, "Beth sy'n bod heddiw, tybed?" "Rydw i'n mynd i fynnu cael llonydd gynoch chi, beth bynnag," ebr Wil. "Dydw i ddim yn mynd i gymryd chwaneg o fy nghamdrin."
"Felly, wir," ebe'r cŵc, a chasineb at y bachgen lond ei lygaid, "mi gawn ni weld ynghylch hynny." A rhuthrodd ymlaen at Wil, gan feddwl, mae'n debyg, ei ddychryn fel y tro blaenorol. Ond Wil newydd a'i hwynebai y diwrnod hwn. Roedd yr hen Wil ofnus wedi marw ar ôl cael cyngor Bob. Nid oedd y bachgen am ildio modfedd iddo. Yn ei ruthr, ceisiodd y cŵc gydio am wddf Wil, ond yr oedd y bachgen yn rhy gyflym iddo. Plygodd ei ben pan oedd y cŵc yn dod amdano, a chan roi hanner tro, osgodd freichiau'r cŵc. Yna, cyn i'r cŵc ei ad—feddiannu'i hun, neidiodd Wil i fyny, ac yr oedd ei ddwylo'n cau'n dynn am wddf Thomson. Yna, gan gasglu ei holl nerth, pwysodd y cŵc yn ôl, gan ei ddal uwch ben y stôf. Hawdd y gellid gweled ar wyneb Thomson ei fod wedi colli ei holl ddewrder, a'i lygaid bron a dod allan o'i ben. Gollyngodd y gyllell o'i law ddiymadferth, a gellid meddwl ar ei ymddangosiad y tybiai fod ei awr ddiweddaf wedi dod.
"Trugaredd," llefodd yn floesg, mor bell ag y gallai weiddi a dwylo Wil am ei wddf. "Llacia d'afael. Rwy'n mygu."
