"Gofyn iddo ef ei hun a wneuthom y tro o'r blaen," ebr White, "ond yn awr yr ydym am ofyn iddo ef ofyn i'r Capten drosom."
"A dyna pam yr wyf yn gwrthwynebu," ebr Bob. "Un o honom ni ddylai ofyn, gan mai ni sy'n gofyn am y wybodaeth. Nid yw'n deg â'r mêt."
Ond, er gwrthwynebiad Bob, wedi rhagor o drafodaeth, penderfynwyd i ofyn i'r Capten trwy'r mêt, ac aed i'r dec i chwilio am Mr. Brown. Wedi ei gael wrtho'i hun, dywedodd White eu neges wrtho. Ceisiodd yntau eu darbwyllo i fod yn amyneddgar, ac mai gwell a fyddai peidio a gofyn y cwestiynau i'r Capten. Ond yn ofer. Yr oeddynt yn benderfynol, ac, o'r diwedd, er yn amlwg yn erbyn ei ewyllys a'i farn, ildiodd i'w cais, ac aeth i gyfeiriad y caban.
"Mae ar y babi ofn y Capten," ebr White yn wawdlyd. "Yna babi ydyw pob un o honom," ebr Cooke. "Mae arnom bawb ei ofn." Ond ni chytunai Bob fod ar Mr. Brown ofn y Capten.
"Dyn iawn ydi Mr. Brown," meddai. "Mae'n gwneud ei orau i gadw'r Capten mewn tymer dda, ond nid oes arno ei ofn. Ac os aiff hi'n helynt yma, mi fydd Brown gyda ni yn erbyn y Capten, mi gewch chi weld." Cyn i neb gael amser i ateb Bob, ebr Cooke, "Ust! mae o'n dwad."
Yr oedd hyn yn groes i'w disgwyliad. Wedi meddwl i'r mêt ofyn drostynt a derbyn yr ateb yr oedd y dynion. Ond yn awr, wele'r Capten yn dod tuag atynt gyda'r mêt, a'r wên Satanaidd ar ei wyneb. Hoffai rhai o honynt gael dianc o'i ffordd, ond sibrydodd Walker,
Peidiwch a symud. Safwn fel un gŵr."
