PENNOD VIII
DIANC A DAL
YR oedd y 'Mona' erbyn hyn wedi croesi'r Trofannau, a dod i ddyfroedd deheuol yr Atlantic, ac i afael a'r roaring forties, fel y'u gelwir,—yr awelon o'r gorllewin sydd yn chwythu'n wastad yn y rhannau hynny, oddeutu'r 40° South. Bellach, pwyntiai'r llong tua'r dwyrain, a dyfalai'r dynion pa un ai am Awstralia ynteu rhai o Ynysoedd India'r Dwyrain yr oeddid yn mynd. Ond bodlonai pawb ar ddyfalu,—nid oedd un a feiddiai eto ofyn i'r Capten.
Ddeuddydd ar ôl yr helynt gyda'r Capten, yr oedd gwyliadwriaeth y mêt yn mynd i orffwys am hanner nos, a'r Capten a'i ddynion yn cymryd eu lle ar y bwrdd. Yr oedd yn noson glir, a'r awel wedi gwanhau cryn lawer er y prynhawn cynt, ac erbyn hyn, prin y llenwid yr hwyliau ganddi. Yn ystod y dog-watch yr hwyr blaenorol, gwelsai'r dynion rywbeth a edrychai'n debyg iawn i dir draw ar y gorwel ar eu chwith, a chodasai'r olygfa hiraeth newydd yn eu calon am gael gadael y llong. Ar noson glir o'r fath, ni fyddai'r Capten yn arfer aros ar y dec trwy'r pedair awr. Gosodai'r dynion yn eu lleoedd, ac yna, yn fynych, âi i lawr i'r caban am ysbaid, a pheri i'r dynion ei alw o byddai angen.
