Llywiwyd y llong i gyfeiriad un o'r ynysoedd; ac, wedi dyfod o honi o fewn hanner milltir, mwy neu lai, i'r ynys, tynnwyd yr hwyliau i lawr, ac ataliwyd y llestr. Yr oedd Wil ar bigau'r drain o'r funud y gwelsai lywio'r llong tuagat yr ynys. Credai'n sicr mai hon oedd yr ynys y clywasi'r Capten a Mr. Allen yn sôn amdani o dro i dro, a rhyfeddai paham na chadwai'r Capten ei addewid i hysbysu'r dynion am ei neges ynddi. Disgwyliai bob munud weld y Capten yn galw'r criw ynghyd i ddweud y newydd pwysig wrthynt. Ond, na: nid edrychai Larkin fel pe bai hynny yn ei fwriad o gwbl. Roedd Larkin, mae'n wir, yn llawn diddordeb yn yr ynys o'r funud y gwelsent hi gyntaf; ac ef, ac nid y mêt, a roes y gorchymyn i atal y llestr gyferbyn â hi. Wedi dyfod o honynt yn ddigon agos i allu gweld y lan yn weddol glir, daliodd i syllu arni am rai munudau, gan ddefnyddio yspien-ddrych, fel pe'n chwilio am rywbeth arni, ond heb ddywedyd dim wrth neb. Wedi i'r Capten syllu felly yn hir ar yr ynys, a Wil yn ei wylio'n llechwraidd o ddrws y galley, yn sydyn cadwodd y teliscôp, a rhoddodd orchymyn i baratoi'r cwch modur i fynd i'r lan. Yr oedd am lanio, ebr Wil wrtho'i hun. Rhaid felly mai hon oedd yr ynys.
Yna daeth y Capten at Wil. "Gwna dy hun yn barod," meddai. "Rwyf am i ti ddod gyda mi i'r lan."
"Reit, syr," ebr Wil.
Disgwyliai Wil y gofynnid i Ddic hefyd ddod i'r daith, ond, na, nid oedd y Capten yn ymddangos fel pe bai am wahodd Dic.
