PENNOD XII
CYRRAEDD YR YNYS
NID oedd Wil yn gywir yn ei dyb yr adroddai'r Capten hanes beth a ddigwyddasai ar yr ynys wrth y gweddill o'r criw y dydd dilynol. Ni wnaeth hynny, er y disgwyliai rhai eraill heblaw Wil iddo wneud hynny. Ni fradychai ei wyneb fod dim byd anghyffredin wedi digwydd. Rhaid a fu ail-drefnu'r gwyliadwriaethau ar y llong ar ôl colli'r tri hyn. Gosodwyd Cooke a Wil yng ngwyliadwriaeth y Capten, Bob a Dic yn aros, er eu mawr lawenydd, fel cynt gyda Mr. Brown, y mêt, a Thomson yn cael bod yn rhydd. Roedd Wil yn falch ei fod yntau yn forwr, ac nid yn galley boy, er y carasai fod gyda'i gyfeillion a Mr. Brown yn hytrach na chyda'r Capten. Ond rhaid oedd derbyn y drefn, gan fod ufudd-dod yn hanfodol ar y môr.
Pan gai Cooke a Bob gyfle gyda'i gilydd, yn y dog-watch, sonient am yr hyn a ddigwyddasai, ac hefyd am gyflwr y llong, nes dychrynnu'r ddau fachgen.
"Mi fyddai ar ben arnom pe deuai storm arall," ebr Bob, "a ninnau'n fyr o ddwylo."
"Mae'n dda ein bod yn agos i ynysoedd. Fe gaem siawns i'n hachub ein hunain," oedd ateb Cooke.
Mwyaf yn y byd fyddai ein perygl," ebr Bob. "Byddem yn sicr o gael ein dryllio ar ryw ynys, pe codai storm."
