PENNOD XIII
GLANIO
GYDA'R wawr, dodwyd y cwch drosodd ar y môr, ac aeth y Capten ynghyd â Mr. Allen a Wil iddo. Sylwodd Dic fod y Capten a Mr. Allen wedi eu harfogi eu hunain, ond yr oedd Wil, druan, yn ddiamddiffyn. Ofnai Dic na welai mo'i gyfaill byth ond hynny. A hawdd y gellid darllen ar wyneb Wil ei fod yntau wedi ei feddiannu gan ofn. Gwelw oedd ei wedd, er y ceisiodd orfodi gwên i'w wyneb wrth chwifio'i law ar Bob a Dic, pan adawai'r cwch ochr y llong.
Safai'r mêt wrth yr ymyl i dderbyn gorchymynion y Capten beth i'w wneud yn ei absen. A oedd i wneud rhywbeth heblaw disgwyl am y cwch yn ôl?
'Rwy'n disgwyl y byddwn yn ôl yn gynnar yn y prynhawn gyda'r trysor, Mr. Brown," ebe'r Capten, a'r wên ar ei wyneb am unwaith yn siriol.
"A pha beth a wnaf, oni fyddwch, syr?" oedd cwestiwn y mêt.
"O! mi fyddwn, raid i chi ddim pryderu," ebr yntau'n ysgafn. "Ond, pe digwyddai i ni beidio a dod, i rywbeth annisgwyliadwy ddigwydd, er nad oes achos yn y byd i ofni hynny, ond tybiwch bod rhywbeth yn digwydd,—feallai y gleniwch chwi gyda Dic i edrych ein helynt."