gwneud arwydd cadarnhaol a'u pennau, "ond ein bod yn methu'n lân a deall pethau."
"Mae'n amhosibl i chwi ddeall," ebr hithau. "Mae'r peth mor ryfedd yn eich golwg, a'r datguddiad wedi dod mor sydyn. Ac y mae fy stori'n rhy faith i'w hadrodd wrthych yn awr. Ond rwy'n disgwyl y caf gyfle cyn bo hir i'w dweud wrthych yn llawn, ac yna fe ddeallwch y cyfan. A gymerwch chwi fi ar fy ngair heddiw?"
"Gwnawn, siwr," ebe'r tri am y cyntaf. "Da iawn," ebr hithau. "Roeddwn yn teimlo'n bur sicr y gwnaech. Ac, yn awr, rhaid i ni ddeall ein gilydd. Pan ddaw'r cwch yn ôl, rwyf am iddynt hwythau gael syndod mwyaf eu bywyd. Arhosaf yn y caban hyd nes deuant yn ôl, os cymerwch chwi ofal y dec. Nid wyf am i Thomson fy ngweld, rhag ofn iddo ddyrysu fy holl gynllun. Yna, wedi iddynt gyrraedd i'r dec, deuaf innau i fyny, ac fe gewch weld yr adwaenant fi yn y fan."
"O!" ebr Bob, gan droi at y lleill fel pe i ddweud, "Ydych chwi'n clywed, fechgyn?"
Mae'n bosibl y byddant, yn eu siom, am ddefnyddio'u drylliau, os na fyddant wedi synnu gormod i hynny," ebe'r ferch. "Ond, fe fyddaf fi'n barod i'w derbyn, gyda'ch help chwi. A wnewch chwi, Bob a Cooke, sefyll un o bobtu iddynt, a neidio amdanynt os dangosant duedd i ymladd?"
"Gwnawn, siwr, syr—Miss," ebr Bob, gan wrido at fôn ei wallt wrth ei gamgymeriad chwithig, a chwarddodd y ferch mor ysgafn galon a phe na bai dim yn ei phoeni. Ond, yr un funud, adfeddiannodd ei difrifwch.
