Prawfddarllenwyd y dudalen hon
A'm hyder wedi mynd, a'm nerth yn pallu,
Gorweddais ar y grug o dan fy mriwiau,
A llyncodd cwsg, frawd angau, gof a gallu.
Ond pan ddeffroais, gwelwn glaer oleuni
Y sêr yn britho'r wybren nes fy nallu;
Ariannaid belydr oedd yn gloywi meini
Allorau teml dragywydd Tad yr Oesau;
A'r anial ros yn llawn o fyw gwmpeini
Nas gorfu ofn erioed nac unrhyw groesau.
Pa raid i minnau, mwy na hwy, bryderu?
Brodyr myfi a niwl y nos, a ffoisai.
Bid dda bid ddrwg ar druan ddyn hyderu,
Tydi, a wnaeth y sêr a'u dodi i nofio
Yng nglesni dwfn yr wybren i'th ladmeru,
Pa beth, O Dad, yw dyn i Ti i'w gofio?
1905.
