Tudalen:Manion.djvu/61

Daeth geiriau tân a bustl i'm gwefus i,
Ond tewais eto, mygais fwg am fwg.

Meddai: "Oferedd meddwl gwella'r byd.
Difai yw sôn am hynny wrth y Ffwl—
Hir clust y mul, nid gwaeth ei boddio hi,
A chael dy gario ganddo, ti a'th bwn.
Nid diflas, er a dybit, ganmol ffwl—
Pris cael dy gario ydyw cosi'i glust;
Ac fel y medrech dithau ar y gwaith
Nid yw anhyfryd—braint y celfydd yw
Difyrrwch ei gelfyddyd. Pa sawl tôn
A geni? Onid gorau mwy nag un?
Ni fynnai fywyd undon onid ffŵl.
Ond am y byd, ni bydd ond fel y bu,
A braint y sawl a wypo sut i'w drin
Yw gwneuthur hynny, ped aberthai fyrdd
O ffyliaid erddo—nid yw ffwl ond ffwl.'

Llemais, a'm gwaed yn llosgi yn fy ffroen...
A chlywais glec ei godwm ar y llawr.
Deffroais. Yno'n adfail ger fy mron
Gorweddai llun, a charpiog rwyg lle bu
Ei anferth geg a bwa'i fachog drwyn.

1916.