Wyt megis gwyryf deg ei phryd,
O wydd y byd yn llechu,
Yn nghysgodion gelltydd gwylltion,
A di—ail ydyw dy deleidion;
O! ni liwiodd haul dy loewach,
Ni fedd y palas urddas harddach;
O! cwyd dy ben, flodeuyn byw—
Ni luniodd Duw dy lanach.
Mor wylaidd wyt yn nghlawdd y ddol,
Mor ddwyfol yw dy wenau,
A natur chwardd gan falchder o
Dy wisgo ar ei bronau:
Blaenffrwyth siriol blodau swynol,
A gwenau nwyfus gwanwyn nefol,
Fel teleidion bywiol swynion
Y nef ar aelwyd daearolion,
Sydd yn dy wedd, flodeuyn cu,
Yn denu calon dynion.
The Primrose,
(Cyfieithiad gan R. Drury.)
I WELCOME thee, pale primrose fair,
By brooklet gently gliding,
So like a modest maiden there
From vulgar vision hiding;
Crouching under craggy places,
Peerless are thy gladsome graces,
