Tudalen:Murmuron Awen.djvu/83

Lle mae plant newynog a chefnau noethion,
A delw marwolaeth ar eu gruddiau llwydion:
Diflana dy urddas, ddarllawydd parchedig,
Yn ngolwg adfeilion eu cartref damniedig.

Gwahoddaf dithau, gymedrolwr call,
I wel'd yr aelwyd hou, rhag ofn y gall
Dy aelwyd di, sydd heddyw'n aelwyd lon,
Fod cyn pen hir, 'run fath a'r aelwyd hon;
Bu'r aelwyd yma unwaith, gyfaill glan,
Yn gartref serch, a chariad pur a chân;
Bu'r meddwyn hwn, un waith lawn cystal dyn
I'w wraig a'i blant, ag ydwyt ti dy hun;
Ond wrth ymarfer yfed gwydryn bach,
Yn nghwmni cyfaill, neu pan ddim yn iach,
Fe dyfodd blys, ar halog allor chwant—
Aberthodd ef ei hun, ei wraig a'i blant.

Nid oes yn awr, ar yr hen aelwyd erch,
Yn aros ddim, ond cariad rhyfedd merch,—
Mae cariad hon, fel gloew seren dlos,
Yn aros ar derfynau prudd tragwyddol nos;
Ond Ow! mae hithau fu mor deg ei grudd,
Yn rhyw ddelw syn o anobaith prudd,
Ar wely gwellt, ar yr aelwyd oer;
Gorwedda ei baban yn welw oer;
A sylla hithau mewn breuddwyd syn
Ar wyneb angylaidd ei baban gwyn,
A gwenodd y bychan yn ei gwyneb gwelw,
A chauodd ei lygaid, yn dawel, i farw
Yn nghwmni angylion esgynodd y plentyn
I fynwes yr IESU, O AELWYD Y MEDDWYN.