ei hun, ond nid gyda myfyrdodau uchel pobl arall.
"Wedi bod yn y fynwent, Margiad Jôs?" ebe Dora, gan edrych ar y bwced.
"Ia," ebe hithau, "a 'rydw i wedi blino'n arw. Ma hi'n gryn step i waelod y plwy ar dywydd poeth."
"Ydi," ebe Dora'n ddiegni.
"A mae o 'n gryn dipyn o waith cadw bedd mewn trefn. Welsoch chi 'rioed cyn gyntad ma hen chwyn a 'nialwch yn tyfu."
"Ia'n tê?"
"Ond tydi rhai pobol yn malio dim faint o chwyn dyfith ar fedda i teulu nhw."
"Nag ydyn," ebe Dora yr un mor ddigyffro. Gwyddai na ffitiai'r cap yna mohoni hi. Ond methai ddeall paham y siaradai Marged Jones i'r cyfeiriad yna.
"A ma rhai pobol yn waeth na hynny," ebe'r olaf drachefn, mi fedrwch gerad hyd feddi yn Llanadwn heb wbod ych bod chi'n gneud hynny."
"O."
"A 'rydw i'n synnu at rai pobol hefyd, pobol y basach chi'n disgwyl petha ymgenach gynnyn nhw. Dyna i chi Bob Ifans y Rhandir 'rwan. 'Does yna ddim pwt o garrag fedd wrth ben i wraig o."
Cochodd Dora, a gwelwodd wedyn.
