Ni chymerai'r llo sylw ohoni, ond pan daflodd gynnwys y fasged ar lawr, neidiodd yn awchus amdano. Cydiodd hithau mewn tamaid o'r gwellt medi a cheisiodd ganddo ei fwyta o'i llaw. Ond trodd ei drwyn arno a gwthiodd ei llaw o'r neilltu gan bori oddiar lawr. Taflodd hithau hynny oedd yn ei llaw am ei ben i gyd.
"Twyt titha ddim ond 'run fath a dynion," ebe hi. "Ma'n well gin ti dy le na'r sawl pia'r lle."
Aeth yn ei hôl at y tŷ. Yr oedd awr eto dan amser godro. Ond galwodd ar y gwartheg i'r beudy, er ei bod mor gynnar. Methai'r rheini ddeall beth oedd yn bod, a buont yn anufudd am ysbaid. Ond gan y swniai "Trw bach" Dora Lloyd yn fwy o ddifrif nag arfer, teimlasant mai gwell oedd ufuddhau.
Ped aethech heibio i'r beudy ymhen tipyn fe welsech Dora Lloyd yn godro efo'i dwy law, ei phen yn dyn yn nhynewyn y fuwch ac yn canu i fiwsig y llaeth yn chwistryllio i'r piser, y pennill hwn:
Mae gennyf gwpwr cornel,
A'i lond o lestri tê,
A dresel yn y gegin,
A phopeth yn ei le.
Ffa la la, etc.
- Ebrill, 1924.
