Wrth rwbio'r dillad yn ôl a blaen ar hyd y golchwr, caiff pob dynes amser i feddwl; a rhedai meddwl Ann Jôs y bore hwnnw rhag ei gwaethaf at y diwrnod cynt. Nid oedd Huw, ei mab, fel efe ei hun y diwrnod hwnnw. Prentis mewn siop frethyn yn y dref oedd Huw, a deuai adref i fwrw pob Sul. Y Sul dan sylw, ni cheid gair ganddo am arian. Fel arall y byddai ef fel rheol, a gormod ganddo i'w ddywedyd, ac mewn tŷ lle na chlywid ond grwndi'r gath ar hyd yr wythnos yr oedd hynny'n beth amheuthun iawn. Ond yr oedd rhywbeth yn bod y Sul hwnnw. Nid oedd Huw yn cadw reiat. Mynych y dywedasai ei dad ar y Sul fod y chwilen a'i thraed i fyny ym mhen Huw. Eithr cofiai ei fam heddiw i Effraim ddywedyd wrth Huw y diwrnod cynt nad oedd y chwilen na'i thraed i lawr na'i thraed i fyny. A hi'n myfyrio fel hyn, dyma glic ar y llidiart, a dyma Elin Wmffras, Bryn Sais, i mewn, wedi ymwisgo yn ei dillad noson waith, a'i ffedog ddu o'i blaen, a'r ffasiwn dro yn ei gwefus, fel pe heb weld diwrnod golchi erioed yn ei bywyd.
"Rydach chi allan yn fora iawn ar fora dydd Llun," ebe Ann Jôs.
Ydw," ebe Elin Wmffras, "ma Betsan Tŷ Newydd acw'n golchi, a mi feddylis
