i'n hogyn welis i 'rioed was yn meiddio gneud yr hyn ma hogia 'rwan yn 'i neud."
"Ella bod gwahaniaeth yn y meistri, Mr. Huws?"
"Uwd ne fara llaeth fydda mrecwast i bob amser, ond ma hogia 'rwan yn troi 'u trwyna ar fara a menyn i frecwast.
"Nac ydyn, Mr. Huws, os can' nhw fara menyn."
"Wel, bara a margarîn, ynta,—mae o'n ddifai i ddannadd crymffastia fel Huw yma. Welis i ddim 'menyn erioed, ond i dê, pan o 'n i 'n llafn."
"Ella ma dyna'r rheswm na fasa tempar well arnoch chi efo'r ddynoliaeth sy 'rwan, Mr. Huws. Ma'n rhaid cael rhwbath gwell nag uwd a bara llaeth i fagu coesau i redag ar negesi i siopwrs sy rhy grintachlyd i gadw ceffyl a char i'w danfon."
"Ta waeth," ebe Huws yn wyllt, "y rheswm pam dois i yma'r bora yma ydi, i ddeyd fod petha wedi mynd yn rhy bell. Mi alwodd fy chwaer arna i i lawr i'r gegin ganol dydd Sadwrn, a dyna'r lle 'roedd Huw a'i lygaid yn melltennu,—wedi codi row fawr ynghylch y bwyd,—deyd bod yr unig sosej gafodd o i ginio wedi mynd yn ddrwg, a deyd na fyta fo byth ffasiwn sothach."
