Pa hyd bynnag y cysgodd, deffrowyd hi yn sydyn gan gnoc ar y drws. Deffrodd mor sydyn fel na allai gael ei meddwl at ei gilydd. Beth oedd? Pa un ai shifft nos ai shifft dydd a oedd gan John? Cofiodd, ac ar unwaith daeth ei chalon i'w gwddf. Ni ŵyr hyd eto sut yr aeth i lawr y grisiau, ond yno y'i cafodd hi ei hun yn wynebu un o'r glowyr—un o gyd-weithwyr John. Nid adnabu ef ar y foment—oni chlywodd lais,—"O, Mrs. Roberts, chi sy ma. Dewch i fi ddod miwn. (Ni feddyliasai Elin Robaits am ofyn iddo.) Na, ferch dda, pidwch chi a styrbo'ch hynan 'nawr. Shteddwch lawr (gan afael yn ei braich). Ma John wedi cael ticyn o anap idd i gôs, ond d'yw e ddim rhw lawer—pidwch chi ag upseto 'nawr, d'yw e ddim cynrwg ag oen i 'n meddwl ar y cynta." Ni allodd Morgan Hopcyn fynd ymhellach. Bu raid iddo redeg i nôl dipyn o ddŵr, ac fel y plygai uwch ei phen i'w estyn iddi, gallech weled dwy ffrwd yn gwneud dwy rês wen yn nuwch ei wyneb.
"Na fe, Mrs. Roberts fach, e fydd John yn ôl reit, marcwch chi beth wi'n weyd wrthoch chi. Rodd e'n siarad yn itha hapus da fi'n awr cyn cychwyn ac yn gweyd wrtho i am weyd wrthoch chi y bydde fe'n A1 mhen dwarnod ne ddoi."
